De deksel die mijn vader niet open kreeg

Gisteren belde mijn vader. Niet omdat er iets mis was. Niet omdat het iemands verjaardag was. Hij belde omdat hij in de Albert Heijn stond en een pot appelstroop niet kon openen, en hij dacht: Luuk kan dat vast.

Ik stond op mijn balkon met een half koud koffie en zei: "Pa, je moet de deksel onder warm water houden."

Hij zei: "Dat heb ik al gedaan."

"Dan met een theedoek, voor grip."

"Dat ook."

"En dan met de punt van een mes, heel voorzichtig, zodat de zuiging eraf gaat."

Stilte. Toen: "Oké. Ik ga het proberen. Wacht even."

Ik hoorde de winkelradio. Iets met "vakantiegevoel". Ik hoorde een kind huilen bij de kassa. En toen hoorde ik de deksel, en mijn vader die zachtjes "ja" zei, alsof hij een puzzel had opgelost die niemand anders mocht weten.

Hij hing niet meteen op. Hij vroeg of ik al gegeten had. Of Sanne er was. Of de tram nog steeds te laat is bij de Bilderdijkstraat. Kleine dingen. Alsof appelstroop een excuus was voor vijf minuten waarbij niemand iets hoefde te presteren.

Ik dacht daarna: hoeveel gesprekken beginnen we met een probleem dat eigenlijk geen probleem is? De deksel. Het weer. De NS. "Komt het nu gelegen?" We verzinnen een reden om te mogen blijven.

Misschien is dat ook hoe vriendschap werkt in Nederland. Niet altijd diepe zielenroerselen. Soms gewoon: help me even met dit potje, en blijf aan de lijn tot ik het heb.

Ik heb vandaag de deksel van mijn eigen jam open gemaakt zonder hulp. Het voelde een beetje eenzaam.

Schrijf me terug als je wil. Of stuur me een foto van iets wat jij vandaag open kreeg.

— Luuk